Mediatransport. Ik heb er twee jaar terug in Rio de Janeiro ook al over geschreven. En ook nu is het hetzelfde liedje, eh, Lee’tje: beste organisatie, een buschauffeur die weet waar ‘ie je moet afzetten, is wel verdomd handig!

Het was niet eens een dag om heel veel te reizen. Vrij simpel, manoeuvreren op de vierkante kilometer: hotel – accreditatiecentrum – perscentrum – paralympisch dorp en weer terug naar het perscentrum. Twee verschillende bussen, meer niet.

Vooruit: dat we in de verkeerde bus stapten naar het paralympisch dorp, dáár kan alleen ik wat aan doen. Dat we twintig minuten voor het Olympisch Stadion stilstonden omdat de buschauffeur volgens de Koreaanse rijtijdenwet niet verder mocht – hij moest gewoon even een paar sigaretjes naar binnen werken – dat zal gewoon bij zijn werk horen.

Maar ja, toen we dan eenmaal bij het paralympisch dorp waren voor de ‘Team Welcome Ceremony’ en daar weer weg wilden, ging het mis. De route van de bus? Paralympisch dorp – een of ander hotel – International Broadcast CenterMain Press Center. En daar wilden we er dan weer uit. Simpel toch?

Nou ...

Tot dat een of andere hotel ging het goed. Daarna was Kweet-Nie Lee (of Choi, Park) de weg kwijt. Reed hij de volgende halte voorbij, keerde om en draaide weer terug in de richting waar we vandaan kwamen.

Gelukkig was ik hier vorig jaar ook, samen met fotografe Mathilde Dusol, voor de finales van de wereldbekers snowboarden en alpineskiën. En wij zagen al vrij snel: dit gaat niet goed. We gaan veel te ver de verkeerde kant op. Dus vroegen we: you go IBC and MPC? Hoe simplistischer je Engels, hoe eerder men je hier verstaat. No English, kregen we terug. Wat op zich natuurlijk al een gek antwoord is. No English is namelijk ..., precies!

Maar ja: vraag het dan maar eens in je beste Koreaans. Geen beginnen aan.

Met handen, voeten, Koreaanse antwoorden en Nederlandse vragen, of andersom, kregen we Kweet-Nie zover om de bus weer te draaien. Na een keer links aanhouden, rechts afslaan, twee kapotte pionnen en een bijna geramde vluchtheuvel loodsten we de bus samen met Lee alsnog de goede kant in. Veel later dan gedacht, maar: we stonden weer bij het Main Press Center.

Eind goed, al goed.

Nou ja, gesteld dat Kweet-Nie ondertussen een KimKim – Koreaanse navigatie – heeft aangeschaft. Anders rijdt hij rondjes, net zolang tot hij aan de Noord-Koreaanse grens staat. Sterkte Lee!

내일까지 [spreek uit als naeilkkaji), tot morgen!

HOE VERTEL JIJ JOUW VERHAAL?

Elke woensdag voor jou als paralympisch topsporter een tip hoe jij jouw verhaal nóg beter kunt vertellen. Aan fans, media én sponsoren.

Je bent succesvol ingeschreven!