OVER ROBIN

HOE IK NA 1.000.000 poffertjeS

PARAWATCHER BEN GEWORDEN.

Terug naar begin 2003. Ik ben net afgestudeerd als journalist, maar werk is er nauwelijks in de mediawereld. En dus ga ik wat anders doen. 

De Efteling zoekt prinsen en prinsessen. Ik heb tijdens mijn studie al een bijbaantje gehad bij de wondere wereld in Kaatsheuvel, dus ach: niet geschoten... Een paar weken later sta ik in een kraakhelder wit kokspak achter een poffertjesbakplaat.

Vrij snel heb ik het poffertjesbakken onder de knie. 240 poffertjes per volle bakplaat. Poffertjes draai je overigens met je vingers, niet met je pols. Dan krijg je RSI. Zul je zien: zit ik voor m’n werk niet achter de computer, zou ik nóg RSI krijgen.

De wens om als journalist aan de slag te gaan, blijft me bezighouden. Dus start ik een eigen website vol met toffe sportverhalen, nieuwsberichten, uitslagen. Om bezig te blijven én mogelijke werkgevers te laten zien dat ik niet stil heb gezeten.

poffertjes

grote toernooien

Paralympische Spelen

publicaties

En ik doe iets dat niemand doet: ik probeer ook de paralympische sport te volgen. Zover dat lukt. Ik stuur rolstoeltennisster Esther Vergeer een mailtje of ik haar eens mag interviewen. En dat mag.

Ze vertelt haar verhaal, we praten over de vraag waarom de media zo verdomd weinig aandacht hebben voor de paralympische sport. Waarom het, buiten de Paralympische Spelen om, zo oorverdovend stil is rond de sport. Zij weet het ook niet.
Esther en ik spreken elkaar daarna nog veel vaker. Dat allereerste gesprek kan ze zich niet meer zo precies herinneren. Ik wel. Het was voor mij – achteraf gezien – het begin van wat ik nu doe.

Ik zegde de Efteling vaarwel nadat ik één miljoen poffertjes had gebakken. Niet geteld hoor, maar rekenkundig moet het na bijna drie jaar bakken wel kloppen.

Omdat ik daarna als zelfstandig journalist nog wel tijd over heb, ga ik aan de slag met die ene vraag:

“Waarom besteden media zo verdomd weinig aandacht aan de paralympische sport?”

Ik heb al eens een website gehad, dus begin ik er weer een: ParalympischeSport.nl. Om te onderzoeken of ik het antwoord kan vinden op die vraag. En om te ontdekken wat de paralympische sport nou voor een wereld is. Alles in eigen tijd, waar nodig op eigen kosten. Verhalen, nieuws, uitslagen, interviews ...

Waar ik ook aanklop – sporters, coaches, evenementen, noem maar op – de deuren gaan wagenwijd open. Ze vinden het leuk dat er überhaupt een journalist langs wil komen.

De Paralympische Spelen in 2012 werden het eerste paralympische evenement waar ik aan het werk ben. Betaald en wel. Voor verschillende opdrachtgevers mag ik in de jaren daarna naar de grootste evenementen. De teller staat inmiddels op vier Paralympische Spelen en vele EK’s en WK’s. Simpel gezegd: ik ben de enige Nederlandse journalist die fulltime bezig is de paralympische sport.

Naast werk blijft het ook passie.

Ik word altijd weer gegrepen door de persoonlijke verhalen van de sporters. Stoer, inspirerend, verrassend. De handicaps zijn voor mij niet het belangrijkste gespreksonderwerp. Een kanttekening hooguit.

Ik spreek met sporters die keihard trainen, fulltime knokken om het allerbeste uit zichzelf te halen. Ondanks, of misschien wel dankzij, hun handicap.

Dat maakt de verhalen zo uniek. Dat zijn de verhalen die ik wil vertellen.

Ik ben Robin Wubben.
Ik ben parawatcher.

EVEN BELLEN?

Kan ik jou als sporter helpen om jouw verhaal beter te vertellen, zodat je vaker en beter ‘in de media’ komt?

Of ben je voor jouw sportorganisatie op zoek naar goede paralympische verhalen?

Bel me dan even op 06 411 802 43.
Of stuur me een mailtje zodat we een afspraak kunnen maken.

Robin Wubben
robin@parawatcher.nl
(+31) 6 411 802 43

Countdown

Dag(en)

:

Uur(s)

:

Minute(s)

:

Second(s)