Loes Bloo (30) begon in 2024 met judo, nadat ze ontdekt werd op de paralympische talentdag. Het is niet haar eerste sport: eerder was ze wielrenster, triatleet en roeister. Ze droomt ervan de top te halen, in een sport waar ze zelf nooit aan had gedacht.

Ik sprak Loes op Nationaal Sportcentrum Papendal, tijdens de Paralympische Talendag. Loes was er ditmaal niet als deelnemer, maar als scout — ze was er om nieuwe judotalenten te spotten voor de bond. Het was ook de plek waar haar eigen verhaal begon: in 2013 werd ze op diezelfde dag gescout voor het wielrennen.

Het gesprek gaat over keuzes, over zelfstandigheid, over een sport die in Nederland nauwelijks bekendheid heeft. En over hoe je jezelf staande houdt als je alles zelf moet regelen, combineren en financieren.

Luister de aflevering hier:

De weg naar judo

Loes begon als wielrenner op de tandem, tot ergens rond 2018 toen haar piloot stopte. Een nieuwe piloot vinden bleek telkens een puzzel. Na een korte omweg via roeien en een mislukte comeback bij het wielrennen stopte ze. Ze maakte haar studie af, ging werken als arbeidsdeskundige en keek in 2024 als toeschouwer toe bij de Paralympische Spelen in Parijs. Bekenden zeiden: “Ga nog eens naar de talentdag!”

Ze ging. En deze keer wilde ze een sport doen die ze alleen kon beoefenen. Zonder begeleider. De uitkomst was judo — een sport die ze nooit had overwogen, maar die precies bleek te bieden wat ze zocht. “Ik wilde niet altijd afhankelijk zijn van een ander. En judo bleek de oplossing.”

Kijken door een rietje

Loes heeft een aangeboren visuele beperking. Ze valt in de J2-klasse, voor slechtziende parajudoka’s. Ze ziet de wereld door een rietje; haar gezichtsveld beslaat vijf tot tien graden. Ter vergelijking: een gezichtsveld zonder beperkingen loopt op tot honderdtachtig graden.

“Ik zie dus niet de hand van iemand die me een hand wil geven als die niet recht voor me staat. Op de mat is dat anders – daar heb ik die grip al. Dan voel ik.”

Para-judo in Nederland: een kleine sport

Para-judo staat in Nederland nauwelijks op de kaart. Weinig clubs bieden het aan, de financiering moet Loes grotendeels zelf regelen. Ze traint na haar werk bij meerdere clubs. “Daar kennen ze me niet anders dan met een grote sporttas”, lacht ze. Al bij een van haar eerste wedstrijden valt het kwartje. “Na mijn eerste Grand Prix in São Paulo dacht ik: wie weet gaat dit echt wat worden. Los Angeles 2028 is wel een doel geworden.”

Luister de aflevering

In het gesprek hoor je hoe Loes de uitleg over haar visuele beperking en para-judo zelf geeft – in haar eigen woorden, zonder filters. Na het gesprek leg ik uit hoe para-judo voor sporters met een visuele beperking werkt: de beginpakking, de classificaties J1 en J2, de gewichtsklassen en wat het betekent om in de zwaarste klasse uit te komen.

De aflevering is beschikbaar in twee versies:

• Gratis versie: het volledige gesprek tot aan de kwalificatieroute voor Los Angeles 2028.
• Vrienden-versie: de volledige aflevering inclusief de complete kwalificatieroute naar LA 2028, de technische ontwikkelpunten en het advies van Loes aan de volgende generatie para-atleten.

Je leest hier hoe je Vriend van ParaWatcher kunt worden: petjeaf.com/parawatcher

Luisteren en reageren

Heb je geluisterd? Ik hoor graag wat je ervan vond.

• Reageer via Instagram: @parawatcher
• Laat een review achter in je podcast-app. Dat helpt anderen deze podcast te vinden.
• Tip me: wie moet ik zeker uitnodigen in een komende aflevering?
• Alle afleveringen van de ParaWatcher Podcast vind je hier.

Samen verspreiden we het paralympische verhaal. Zonder clichés.