Het onderwerp van deze mail laat volgens mij niets aan duidelijkheid te wensen over. Inderdaad: de drie grootste Nederlandse kranten komen níet naar Tokio. Telegraaf, AD en Volkskrant zullen op de Paralympische Spelen ontbreken. Wat? Huh? Hoe dan! Ja, inderdaad. Het is f###ing bizar.

Afgelopen woensdag had ik een gesprek met een aantal schrijvers die mee gaan werken aan een boek over ‘60 jaar Nederland op de Paralympische Spelen’. Een idee dat ontstond in Rio 2016, toen ik met een aantal collega’s sprak dat het toch jammer was dat we een goed historisch boek missen, waarmee we jullie prestaties nog beter in perspectief zouden kunnen zetten. Zoals dat met initiatieven gaat: daar gaat tijd overheen, op een gegeven moment dacht ik: het móet er komen, ik heb hard op wat deuren gebonkt en bijna een jaar later is er witte rook: dat boek komt er! (En daar ben ik superblij mee; het is wat de sport verdient!)

Maar goed, daar ging dit verhaal niet over. Dit verhaal ging over het feit dat de mixed zone in Tokio erg leeg zal zijn. AD, Volkskrant en Telegraaf zullen wel ‘iets’ doen met paralympisch, maar niet met een eigen journalist ter plaatse. Dus nadat jij de camera’s van de NOS bent gepasseerd – televisie staat nou eenmaal altijd vooraan – kom je op de plek waar de Nederlandse pers zich zou moeten verzamelen. Daar sta ik. En, eh, ja… Eh… Ik dus. Verder weet ik van geen enkele journalist dat ‘ie gaat.

Voor wie ik daar sta? Voor jou! Helemaal voor jou.

Ik sta daar om jóuw verhaal te vertellen.

Als de drie grootste Nederlandse kranten niemand naar Tokio sturen om de Paralympische Spelen te verslaan, is dat natuurlijk belachelijk. Maar we kunnen er boos om worden, maar daar schieten we niks mee op. Dus: neem het heft in eigen handen! Hup jij!

Ga jouw verhaal vertellen op je socials, op je website én in persberichten die kant-en-klaar op de digitale deurmat ploffen bij de journalisten die wél ‘iets’ willen met de Spelen, maar door hun krant níet naar Tokio worden gestuurd. Als ze ‘iets’ willen, laten we dan zorgen dat jíj dat ‘iets’ bent! 

Natuurlijk: NOC*NSF gaat dagelijks ongetwijfeld van die verzamelberichten sturen. En dan ben jij een regeltje in een bericht over zeven verschillende medaillewinnaars. Of met een beetje pech niet eens een regeltje. Jouw sportbond zal ook wel zo’n soort berichtje gaan versturen. Maar ja, daarmee komt jouw verhaal ook niet echt tot zijn recht.

Dus: ga het zelf doen! Vertel jouw verhaal, in dit geval, rechtstreeks aan de media. Stuur snel na je wedstrijd een persbericht en de journalisten in Nederland zullen maar wat graag met jouw verhaal aan de slag gaan.

Waarom? Omdat ze van jouw verhaal de meeste informatie hebben. Omdat jouw verhaal het eerste is dat ze ontvangen. Omdat jouw verhaal precies het soort verhaal is dat ze zoeken. En – ik heb het al eerder gezegd: omdat de mens van nature lui is. Dus krijgt die journalist in Nederland iets kant-en-klaar aangeleverd, mét een goede foto en hoeft ‘ie zelf he-le-maal niks meer uit te zoeken of te schrijven om het ‘krantklaar’ te maken? BINGO!!!

Maar Robin… Moet ik dat dan allemaal zélf gaan d… Nee joh, tuurlijk niet! Ik zei toch al:

Voor wie ik daar sta? Voor jou! Helemaal voor jou.

Ik sta daar om jóuw verhaal te vertellen.

Inderdaad: ik ben straks in Tokio om te zorgen dat er een speciaal voor jou gemaakt persbericht superdupersnel mét foto, helemaal kant-en-klaar naar Nederland gaat en bij de juiste journalisten in hun mailbox belandt (dus niet in de vergaarbak van info@telegraaf.nl of redactie@ad.nl). Alles om jou de media-aandacht te geven die je verdient en waar jouw volgers en sponsoren blij van worden.

De komende tijd zal ik je nog meer vertellen over wat ik voor jou kan betekenen in Tokio, waarom het belangrijk is dat jij jouw eigen promotie daar goed aanpakt en hoe ik dat voor je kan gaan doen. Mocht je nu al meer willen weten: vragen staat altijd vrij!

Groeten, Robin