“Robin, hoe ben jij eigenlijk in de paralympische sport terechtgekomen?”

Ik heb die vraag al wel vaker gehad, maar van de week na lange tijd weer eens. Misschien is het ook wel een logische vraag: wáárom ben ik als mediaman/journalist/schrijver/videomaker/promomaker/verhalenverteller* in godsnaam in de paralympische sport terechtgekomen. Want: niemand van mijn collega’s doet dat toch? (Gechargeerd, I know. Maar met de toevoeging ‘fulltime’ kun je in Nederland geen tweede vinden).

Dát was dan ook precies de reden dat ik in jouw wereld terechtkwam. Als beginnend journalist sprak ik een paar paralympiërs – omdat die toevallig in mijn werkgebied woonden – en keer op keer kwam die vraag terug: waarom besteedt niemand aandacht aan de paralympische sport? En mijn volgende gedachte was: als niemand het doet, dan doe ík het toch?

Wat in 2011 begon uit eigen interesse, in eigen tijd en op eigen kosten, groeide een jaar later uit tot werk. Mijn eerste opdracht: Londen 2012. Daarna ging het balletje sneller en sneller rollen. Meer opdrachten en daardoor ook meer aandacht!

De vraag ‘waarom besteedt niemand aandacht aan de paralympische sport?’ heb ik nog altijd niet beantwoord. Dat blijft een mysterie. Iets veranderen aan dat feit werd mijn raison d’être. Voor de mensen die ‘parlez pas français’, maar wel bekend zijn met de golden circle: het is mijn WHY.

Roeptoeteren dat paralympische sport ontzettend gaaf is. Dat het gezien moet worden. Aandacht verdient. Dat er meer geld naartoe moet. Sponsoren ervoor moeten gáán. Niet omdat het zielig is. Maar omdat het gaaf is.

Tussen dat geroeptoeter en die sneller rollende balletjes zaten ook genoeg dalen. Diepe dalen, wanneer opdrachtgevers ineens zeiden: het geld is op, het hoeft van ons niet meer. Dan dacht ik wel eens: zoek het allemaal lekker uit!

Gelukkig was er dan altijd weer iemand die zei: maar Robin… Als jíj het niet doet, wie dan wel? En dan bleek ik stronteigenwijs genoeg om te denken: meer publiek, meer aandacht, meer geld, meer sponsoren, gaaf… Het móet, het kán en het zál! En vooral ook: en ík ga het doen! Het is wat ik móet doen. Zo voelt het. Het is mijn droom.

Die vraag waarmee het allemaal begon (waarom besteedt niemand….), is niet meer zo relevant. Het roeptoeteren wel. Het vertellen van het paralympische verhaal. Van jóuw verhaal.

Daarom doe ik wat ik doe.

Goed weekend,

Robin

*) omcirkelen wat jij van toepassing vindt.

P.S. Ik ben superbenieuwd naar jouw why, jouw raison d’être. Waarom doe jij wat je doet? Wat wil je – naast je sportieve doelen – bereiken? Wat is jouw droom? Laat het me weten!

P.S. 2: Ik verstuur deze berichten ook elke vrijdagochtend per mail naar een selecte groep sporters. Vinden ze erg handig, hoeven ze zelf niet te gaan zoeken. Wil jij dat ook? Laat dan even je gegevens achter