Zodra een sportcarrière wat serieuzere vormen aan gaat nemen, gaan ouders zich er vaak mee bemoeien. Op de goede manier, hè? Ze gaan de randzaken regelen. Sponsoring, vliegtickets, hotels, ze zijn je eigen taxichauffeur, regelen trainingen en bijbehorende trainers; noem maar op. Zodat het kind zich volledig kan focussen op de sport. (En meestal doen ze het ook omdat het kind nog te jong is om veel van die ‘zakelijke dingen’ zelf te kunnen regelen of serieus genomen te worden.

En in basis is het een prima oplossing! Mama doet het in haar vrije tijd, je kunt haar 100% vertrouwen, de randzaken worden aan de keukentafel besproken én mama doet het gratis! Niets is goed genoeg voor haar sportieve kind.

En zo heb je ineens een mama-manager. Een mamager dus.

Niet veel later wordt de sport nóg serieuzer, begin je echt over de hele wereld aan toernooien mee te doen en wordt het zakelijk allemaal nóg groter. Dus wordt er een BV of een stichting opgericht. Met de mamager in het bestuur.

Zelf word je ouder, ga je het huis uit (wellicht mede om sportieve redenen) en op de dagen dat je wél thuis bent en jij gewoon even op de bank wilt hangen en profite… eh, genieten van je moeders kookkunsten, moeten nog wel al die randzaken besproken worden. Ze blijft je mamager hè?

Dus die ene dag in de week dat je vrij hebt en naar je ouders gaat, praat je de hele dag over je sport. Over de toernooien die je gaat doen, welke vluchten je dan kunt nemen, welk hotel, hoe je op het vliegveld komt, hoe je je gaat voorbereiden, of je personal trainer nog bevalt, waarom je coach laatst zo mopperde, hoe je ervoor staat in de kwalificatie op een EK, WK of Paralympische Spelen (want dat willen je sponsoren weten en je mamager maakt ook nog eens je nieuwsbrieven), welke journalisten een keer met je willen praten, waarom je zo weinig op Insta doet – en was die foto van dat ene feestje waar het net iets te gezellig was nou echt nodig op Facebook?

“Ik wil het niet meer”, hoorde ik laatst van een van je paralympische collega’s. “Ik wil met mama praten over wie ik links en rechts swype op Tinder, over school, over mijn hobby’s, andere leuke dingen en gewoon hoe het met míj gaat. Niet met mijn sport.”

Tja, zo’n mamager is natuurlijk fantastisch, maar het schaadt op termijn wel je moeder-kind-relatie. Je bent ineens topsporter en manager, geen mama en kind meer. Zorg ervoor dat je carrière en je begeleidingsteam met elkaar meegroeien. Wordt je carrière steeds serieuzer? Dan moet je team dat ook zijn.

Maar: stel nou dat jij van die mamager af wil? En je wilt haar óók niet kwetsen, want ze bedoelt het zo goed en heeft zo veel voor je gedaan en, en, en … Nou: dat kan.

“Mam, ik vind het fantastisch wat je allemaal voor me hebt gedaan. Ik denk dat het op dit moment voor ons allebei beter is dat je niet meer mijn manager bent. Ik wil gewoon weer je kind zijn.” #gesmoltenhart #zekerweten

Groeten, Robin

P.S. Waar mama staat, mag je uiteraard ook papa lezen. Maar papager klinkt gewoon niet zo lekker als mamager.