Bijna elke paralympiër die ik spreek, heeft een interessant verhaal. Nou, bijna … Ik durf wel te zeggen: allemaal. Soms is het een beetje zoeken, een beetje trekken omdat iemand niet zo’n prater is, maar ik ben nog niemand tegengekomen waarbij ik dacht: wat saai. 

Als ze merken dat ik onder de indruk ben van zo’n verhaal, hoor ik vaak: “ja, mensen zeggen wel eens dat ik een boek zou moeten schrijven!”

Helaas blijft het in 99% van de gevallen bij ‘ik zou eens moeten’ of ‘dat komt later wel’ en komt het nooit tot een ‘ja, ik ga het doen’. Of er staat ergens op een computer wel een eerste aanzetje, maar na een hoopvol begin is het vastgelopen en blijft het liggen.

Een boek schrijven doe je ook niet zomaar even tussendoor. In wielertermen – ik ren graag wiel, vandaar de vergelijking – is het de koninginnenrit van de Giro, de Tour en de Vuelta achter elkaar. Loodzware beklimmingen, veel afzien en constant denken: zal ik afstappen? Het is een bucketlistdingetje, iets dat je eens in leven gedaan wilt hebben. Om trots op te zijn, om te kunnen zeggen: er is een boek over mij geschreven. Omdat je een verhaal te vertellen hebt dat je wilt delen.

Ik weet dat er heel veel tijd in gaat zitten. In 2016 schreef ik PANIEK over rolstoeltennisster Aniek van Koot. Dik een halfjaar ging al mijn tijd in het boek zitten. Zakelijk was het niet het allergrootste succes. Ik heb de kosten eruit, maar voor die tijd die erin is gaan zitten, heb ik geen stuiver teruggezien.

Maar stel nou dat jij inderdaad denkt: ik zou eens een boek moeten schrijven … Waarom moet je het dan tóch gewoon doen? 

  1. Het staat goed! Als jij op jouw website, in jouw nieuwsbrieven, in jouw social media, in jouw sponsorbrieven, kunt vertellen dat er een boek over je is geschreven, staat dat goed. Het maakt indruk.
  2. Het genereert geld. Hè? Maar Robin, je zei toch net dat dat boek van jou geen financieel succes was? Nee, je wordt er niet rijk van. Maar je hebt wel iets te verkopen. Mensen kunnen voor een relatief lage prijs jouw boek kopen, jouw stoere, gave verhaal lezen, dit verhaal delen met anderen … Dus een groter publiek leert jou kennen én jij verdient er ook nog iets aan.
  3. Het is een prachtig cadeau voor jouw sponsoren. En vergeet niet: happy sponsor = happy sporter! En die potentiële sponsoren die je nog níet aan je hebt weten te binden, die heb je met een boek in handen meteen iets te geven: een verhaal waarmee je ze kunt overtuigen.

O… En dan vergeet ik natuurlijk nog iets heeeeeel belangrijks:

Het is gewoon ont-zet-tend gaaf om jouw verhaal op papier te zetten! En als topsporter doe je toch niet alleen maar dingen die persé geld opleveren? Het is een onvergetelijke ervaring, iets dat je maar één keer in je leven doet. Jouw verhaal ligt voor altijd vast. Voor nu, maar ook voor als je 80 jaar bent. Het is bovendien een verhaal waarmee je anderen kunt inspireren.

Denk jij nou: ik moet er inderdaad maar eens werk van maken, maar ik weet niet waar te beginnen of ik kan eigenlijk helemaal niet zo goed schrijven? Dan neem ik je dat werk graag uit handen en ben ik jouw ghostwriter. Ik weet wat er allemaal komt kijken bij het schrijven van een boek en doe dat graag nog een keer.

Jij vertelt, ik schrijf. En samen maken we er iets moois van.

Tot snel,

Robin

O ja… Belangrijk detail: zoals ik al zei, duurt het schrijven van een boek ongeveer een half jaar. En ik doe er niet twee tegelijk. Denk jij nou: mijn boek moet rond Tokio 2020 uitkomen, houd er dan rekening mee dat de tijd gewoon doortikt. Het is nog minder zo’n negen maanden tot de openingsceremonie. Dus bel, mail of app me vandaag om eens verder te praten.