Mijn hemel, ik had niet gedacht dat mijn bericht van vorige week zó snel bewaarheid zou worden. Ik schreef toen ‘de Paralympische Spelen gaan niet door, wat nu?’ Met het idee: het zou wel eens kunnen gebeuren, maar zo’n enorme vaart zal het toch niet … Nou ja, voor we vier dagen verder waren, was het een feit: Tokio 2020 wordt Tokio 2021.

En dat is, netjes gezegd, zwaar klote.

Natuurlijk is het een superlogisch besluit. Natuurlijk kon het IOC – en dus ook IPC – niet anders. Natuurlijk gaat gezondheid voor alles. Natuurlijk kun je onder de huidige omstandigheden niet anders.

Maar dan nog blijft: het is zwaar klote. Het is een evenement waar je vier jaar lang naar hebt uitgekeken. Jij als sporter en ik als volger. Ik kreeg dan ook de afgelopen dagen vaak de vraag: wat betekent dit voor jou, Robin? Tja, dat vind ik nu nog moeilijk te overzien. Heel praktisch: de vliegtickets waren geboekt, het hotel was gereserveerd. Gelukkig kan ik dat hotel nog annuleren en hopelijk de tickets omboeken. Anders is het zonde geld.

En qua werk betekent dit een dikke vette streep door de rekening. De paralympische jaren zijn voor mij de hoogtijdagen. Dat zijn de jaren dat er wel wat geld te besteden is in de paralympische sport en wanneer de meeste partijen inzien dat het superbelangrijk is zelf iets te doen aan het vertellen van hun verhaal. De jaren dat sporters hun sponsoren, volgers en media aan de hand nemen om hun paralympische experience te delen. En dat gebeurt nu pas een jaar later. Dus dit jaar wordt het voor mij even – om in termen van verre van mijn favoriete politicus te zeggen: minder, minder, minder.

Ik zal heel eerlijk zijn: ik heb gedacht om dan maar helemaal te stoppen met paralympische sport. Ik doe dit fulltime; omdat ik vind dat ik de paralympische sport alleen maar goed kan promoten als ik dat fulltime doe en er ook alles over weet en ken. En simpel gezegd: het is geen vetpot. Het is al jaren schrapen. Van kleine beetjes iets maken dat redelijk is. Omdat ik geloof in wat ik doe. Maar zonder Spelen wordt dat wel heel lastig.

Zoals dat bij mij gaat: die gedachte van ‘stoppen’ was na 1 minuut en 4 seconden gefrustreerd vloeken alweer weg. Natúúrlijk stop ik niet. Ik móet en zál naar Tokio. En vooral: ik móet en zal ervoor zorgen dat het verhaal van de paralympische sporter – jóuw verhaal – een groter publiek bereikt; media, volgers en sponsoren. Dat is mijn missie, mijn doel, mijn holy grail.

Mijn veerkracht werd enorm gesteund door jouw veerkracht en die van je paralympische collega’s. Waar vloeken, verdriet en teleurstelling logisch zou zijn geweest, zag ik niets van dat alles langskomen. Zonder uitzondering zag ik positieve berichten op social media. ‘Tokyo 2020’ waarbij de 0 veranderd was in een 1. ‘Ik heb een jaar langer om in topvorm te zijn’, ‘knop om en blik vooruit’. Aangevuld met allerlei supertoffe thuistrainingsfilmpjes. Verdorie, wat een enorme positieve veerkracht hebben jullie. Bewonderenswaardig. Echt.

En dus zeg ik, ook voor mezelf: 
Het doel verandert niet. Alleen de datum.

Blijf veilig, blijf gezond, blijf binnen.

Tot volgende week!
Robin