Afgelopen week sprak ik een van jouw paralympische collega’s over zijn financiële situatie richting Tokio 2021. Conclusie: dat wordt best een uitdaging. Op een gegeven moment zegt ‘ie: “Ik denk dat ik iets met crowdfunding ga doen…”

Dus ik vraag: “Oké, wat dan precies?”
– “Nou, eh, … Ja, eh, gewoon …”

Denken over ‘crowdfunding’ heb jij vast ook wel eens gedaan. Want het klinkt als een redelijk laagdrempelig plan: jouw voorbereiding op een toernooi, je sportmateriaal of je reiskosten laten financieren door je fans en volgers. Je hebt namelijk best wat volgers op social media, krijgt veel leuke reacties …

Maar ja, een like is nog geen euro.

En al die succesverhalen die ik lees over crowdfunding? Ja klopt: crowdfunding klinkt als iets dat iedereen kan. Nou, laat ik dan maar meteen eerlijk zijn: die succesverhalen zijn leuk om te vertellen. De mislukte verhalen niet. En die worden dus ook niet verteld. Ik heb de afgelopen jaren best wat paralympische sporters een poging zien wagen. Doel: 5.000 euro. Veel enthousiaste socialmediaberichten. Na 3 maanden het resultaat: 753 euro. Dus: mislukt. Hoor je nooit meer wat van.

De statistieken zetten het duidelijk in perspectief. Bij Kickstarter – een van de grootste crowdfundplatforms – slaagt 37% van de projecten. Dat klinkt best goed, maar dat betekent ook dat 63% dus níet slaagt. En om de getalletjes af te maken: 39% van alle projecten haalt ‘slechts’ 20% van het gewenste bedrag op, 14% krijgt helemaal niks. Nul. Noppes. Nada. Zero euro.

Tot zover de getallen.

Denk je nu nog steeds: ik wíl iets met crowdfunding? Even een paar tips:

  • Maak je doel zo concreet mogelijk. ‘Ik moet mijn trainer een jaar lang betalen’ is niet concreet genoeg. ‘Ik heb 4.000 euro nodig voor vliegtickets naar 5 toernooien, zodat ik me kan kwalificeren voor de Paralympische Spelen’ klinkt al veel beter.
  • Ga niet de ‘huilie-huilie-hoek’ in. Bij veel sporters die crowdfunding doen, zie ik dat wel. Een zielig verhaal dat het zo moeilijk is, dat de sportbond financieel niet steunt, dat NOC*NSF niets bijdraagt, dat sponsoren zoeken zo moeilijk is, dat ze écht niet meer weten of hun doel wel haalbaar is … Dan is crowdfunding een soort laatste strohalm. Maar als ik lees dat allerlei partijen níet mee willen doen én iemand zelf al twijfelt, begin ik me toch serieus af te vragen waarom ik zou helpen.
  • Val niet in herhaling. Lukt je crowdfunding de eerste keer niet, doe het dan niet twee maanden later op preciesdezelfde manier. Klinkt onnozel, maar heus: het gebeurt. In hetzelfde straatje: heb je eerst 10.000 euro nodig voor jouw project en haal je dat bedrag niet, probeer het dan later niet voor 4.000 euro. Want al je volgers en fans hebben ook die eerste actie langs zien komen en voelen zich ontzettend belazerd.

Dus wil jij iets met crowdfunding: bedenk heel, heel precies wat je nodig hebt. Begroot niet te zuinig, maar ook niet te ruim. Mislukt het? Leer ervan. Probeer uit te vinden waar het misging, wat jij anders had kunnen doen. Zo wordt je niet die ezel die zich twee keer aan die zelfde steen stoot. En misschien wel het belangrijkst: zorg voor een goed verhaal. Dat niet huilie-huilie is, maar wel raakt en jouw publiek het idee geeft: dit is zó tof, daar wil ik iets aan bijdragen.

Crowdfund-ze!

Robin

P.S. Ja, over crowdfunding is nog veeeeeeeel meer te zeggen. Zal ik in de nabije toekomst ook nog wel eens doen. Wil jij mijn persoonlijke advies, of hulp met jouw rake, niet-huilie-huilie verhaal? Bel, mail of app me.


Ik mail deze ervaringen en adviezen ook elke vrijdagochtend naar een selecte groep paralympische sporters. Als extra service, zodat ze niet wekelijks op Facebook of mijn website hoeven te zoeken. Vinden ze handig. Je schrijft je hier in.