Haar eerste medaille op het hoogste niveau. Nu al voldaan aan de kwalificatie-eisen voor de Paralympische Spelen van volgend jaar. En een jaar geen crashes en maanden revalideren als in eerdere winters. Alpineskiester Claire Petit (21) beleefde een life-changing sportjaar. En daar houdt het niet op.

Claire Petit stond al op 4-jarige leeftijd voor het eerst op ski’s. Haar ouders waren al fervente wintersporters en dus is de logische gedachte: nu gaan we met het hele gezin. Claire sluit aan in een skiklasje, maar het wordt een frustrerende week. Omdat ze geboren is zonder rechterbovenbeen en een niet goed ontwikkelde heup, gebruikt ze een beenprothese. “Ik viel bij elke bocht als ik op mijn prothese moest leunen; die klapte steeds naar binnen”, blikt ze terug. “Ik had de kracht niet, de balans niet. Het was elke dag huilen, omdat ik het zó niet naar mijn zin had. Het jaar erna probeerden we het nog een keer, maar het werd niet beter.”

Skiën op één been
Via haar revalidatiearts komt ze in contact met de Vereniging Gehandicapte Wintersporters (VGW), die wintersportreizen organiseert voor mensen met een handicap. Claire: “Wij gingen dan met het gezin naar hetzelfde skigebied als waar die vereniging skiede. Ik sloot ’s morgens bij hun klasje aan. Daar leerde ik op één been skiën. Dat pikte ik snel op, dat ging goed en vond ik zó leuk. Ook als ik viel, kon ik opstaan; een volgende keer viel ik dan niet. Ik werd er steeds beter in. Het was zo anders dan het skiën met die prothese, dat als onmacht voelde. En op één been had ik de controle wél.”

“Anna Jochemsen was mijn voorbeeld. Door haar zag ik dat skiën ook echt een sport kon zijn. Zij skiede ook op het hoogste niveau, deed mee aan de Paralympische Spelen … En door haar ging ik een beetje bochtjes maken, om een paaltje skiën – en kijk eens waar ik nu sta! Het is ontzettend belangrijk om dat soort bronnen van inspiratie te hebben – whatever welke sport je wilt doen. Als je niet kunt rennen, betekent het niet dat je geen atletiek kunt doen; het kan ook in een racerolstoel. En als je niet staand kunt skiën, kun je ook nog zitskiën. Maar dat moet je wel wéten; je moet dat wel zíén.’

Snelle bochten
Komende winter gaan we Claire terugzien in Cortina d’Ampezzo, waar de Paralympische Spelen gehouden worden. Ze heeft afgelopen winter al voldaan aan de kwalificatie-eisen; dat moet nu nog wel door sportkoepel NOC*NSF officieel bevestigd worden. Vooral de afdaling en super-G – de zogenoemde speedonderelen, die dus vooral om snelheid draaien – zijn haar sterke punt. Waarom? Ze moet lachen: “Omdat ik te traag beweeg voor de slalom. Daarin moet je snelle bochten kunnen maken. Dat zit in mij, niet zozeer in mijn handicap. Want er zijn ook eenbeners die er heel goed in zijn. Ach, je kunt ook niet in vijf disciplines uitblinken.”

“De piste in Cortina is next level. Binnen tien seconden zit je al aan de 60 kilometer per uur. Bizar.”

“Ik wil laten zien wat er allemaal mogelijk is met een beperking. Dat begint natuurlijk niet bij topsport, hè. Maar een jongetje dat gaat voetballen, heeft bijvoorbeeld ook Lionel Messi in zijn hoofd. Dat betekent niet dat hij per se Messi wordt of hóéft te worden. Want je moet vooral lekker doen wat je wilt, op jouw niveau, omdat je het leuk vindt. Maar stel nou dat ik dat voorbeeld kan zijn voor een ander meisje van 6 dat misschien ook een onderbeen mist en wil gaan skiën. Dan kan ze bij mij zien wat er mogelijk is. Dan hoeft ze misschien níét twee keer op wintersport met een beenprothese, maar ziet ze meteen dat het ook op één been kan. Dat is toch geweldig? Dan kan ik een beetje haar Messi zijn.”

Cortina d’Ampezzo
De paralympische skiwedstrijden worden in 2026 gehouden op de Olimpia delle Tofane, de legendarische piste in Cortina d’Ampezzo. Een piste die skiërs tot het uiterste dwingt. “De start van de afdaling daar is next level”, weet Claire. “Je hebt een randje waar je ski’s overheen hangen en moet jezelf dan naar beneden storten. Binnen tien seconden zit je al aan de 60 kilometer per uur. Bizar. Het eerste stuk is het: tanden op elkaar en vlammen. Daarna de snelheid meenemen in het vlakke stuk en dan naar beneden. Ik werd daar afgelopen jaar derde in de wereldbekerwedstrijden. Dat biedt natuurlijk enorm perspectief!’

Dit verhaal is een aangepaste versie van de reportage die ik over alpineskiester Claire Petit schreef voor het jaarverslag van Fonds Gehandicaptensport. Claire is sinds afgelopen winter ambassadeur van het fonds en wil op die manier haar verhaal overbrengen op de volgende generatie.

Foto’s: Mathilde Dusol