Een nieuw jaar, een nieuwe start. Een gevoel dat ik vaker heb gehad als ParaWatcher, maar wat ik nu écht voel. Waarom? Omdat ik mijn arm brak. Klinkt gek toch? Dit artikel is mijn comeback: wat er misging (hagel/paniek), wat die breuk me leerde, en wat ik in 2026 wél ga doen.

Ik heb vaker aangekondigd dat ik ‘terug’ was. Ben vaker opnieuw begonnen. En kwam er steeds weer achter: nee, toch niet. Als ParaWatcher gleed ik stap voor stap in een steeds dieper gat. Ik maakte wel dingen in de parasport, maar zonder plan. Een podcast hier, wat losse artikelen daar … 

Ik schoot met hagel, in de hoop dat iets zou raken. Soms ging dat iets langere tijd goed. Maar steeds als ik dacht dat ik uit dat gat aan het krabbelen was, kwam ik erachter dat wat ik deed, niet werkte. Dan ging ik in paniek weer iets anders proberen. Het was steeds dezelfde cyclus: hagel, losse flodders, paniek, opnieuw beginnen. Zonder blijvend perspectief.

Wat ik over mezelf leerde in 2025

Ik was bang. Bang om echt voor iets te gaan, bang om mijn stem echt te laten horen. Ik hield mezelf tegen door voorzichtig te zijn, door halve dingen te doen. Dat had alles te maken met patronen uit mijn jeugd, met ervaringen als zzp’er in een lastig financieel klimaat, met teleurstellingen die zich opstapelden.

Begin 2025 trok ik aan de noodrem. Ging offline. Wilde ik dit nog wel? En áls ik het wil – hoe dan?

De parasportwereld is mijn plek. Ik hou ervan verhalen te vertellen die niemand vertelt. Op mijn manier. En sporters, coaches en andere betrokkenen vinden het fijn als ik er ben, als ik hun verhaal wil horen. Dus ik ging weer aan de slag. Achteraf moet ik zeggen: ik was te snel terug. Ik wist wel welke kant ik op wilde, maar niet hoe ik er zou komen. En zonder financiële onderbouwing voelde het nog altijd wankel.

Gebroken arm zet alles stil

Toen viel ik begin oktober van mijn racefiets en brak mijn arm. Alles stond ik een klap stil. Mijn herstel was het belangrijkst. Geen interviews, geen podcast-opnames, niet langs bij sporters, trainingen of wedstrijden. Dat zetje – dat gedwongen stilstaan – bleek precies wat ik nodig had. 

Want:

Als er niets meer kan, wat kan er dan wel?

In die maanden achter de schermen heb ik eindelijk de tijd gehad om niet in paniek te schieten, maar om structuur aan te brengen. Om focus te vinden. Om te zeggen: niet alles tegelijk, maar dit en dit en dit. Drie prioriteiten voor 2026. Geen hagel meer, maar gericht.

Focus voelt eng, eerlijk gezegd. Het voelt als risico. Alsof ik te weinig doe. Maar het geeft ook rust. Vertrouwen. Het gevoel dat ik eindelijk weet waar ik heen wil en hoe ik daar kom. Zónder mezelf weer over de kop te werken.

Drie prioriteiten voor 2026 (zonder hagel)

Mijn prioriteiten voor het nieuwe jaar zijn:

• Een wekelijkse ParaWatcher Podcast, waarin ik met iemand uit de parasportwereld én uitleg geef bij dat verhaal (eerste aflevering: 8 januari)
• Een maandelijkse ‘Parasport Uitgelegd’-serie, waarin ik je meeneem in hoe parasport nou precies in elkaar zit (eerste aflevering: 7 januari)
• En een uniek project rond de Paralympische Winterspelen van dit jaar. Vertel ik je volgende week meer over.

Ook krijgt het idee ‘Vrienden van ParaWatcher’ een upgrade met extra’s. Ook daarover later meer, maar dit is de ruggengraat voor 2026.

Ik ben nog aan het revalideren. Ik ben nog niet op 100% en dat duurt ook nog wel even. Maar ik ga wel weer aan de slag. Dit keer geen hagel, maar een plan. Met energie, met focus, met structuur.

De parasportwereld is mijn wereld. En daar wil ik blijven. Omdat ik verhalen wil vertellen die anders zijn dan de mainstream-blik. Omdat ik geloof dat er ruimte is voor één Nederlandse journalist die echt in parasport gespecialiseerd is. Dat geloof heb ik terug. En dat is de grootste winst van 2025.

Vind je het leuk om mee te lezen terwijl ik weer opbouw? Abonneer je op mijn nieuwsbrief – dan krijg je maandelijks een update. Geen spam, gewoon parasport.

Ik wens je een fantastisch 2026!

Robin.